Mijn moeder is nu 66jaar oud, maar al vanaf haar 58ste dementerend. Zij is op haar 63ste definitief opgenomen in een verpleeghuis in de groep 'jong-dementerenden'. Ook voor haar 58ste heeft mijn moeder het nodige meegemaakt (reuma artritis in de zwaarste vorm, borstkanker, baarmoederhalskanker, baarmoederkanker) en dat heeft haar getekend voor het leven.
Het leven voor mijn moeder was niet altijd rozengeur en manenschijn, maar toch heeft ze altijd geprobeerd iets van het leven te maken! Ze was er altijd voor ons, stond altijd voor ons klaar.
Mijn moeder en ik waren altijd twee handen op één buik. We deden heel veel dingen samen.. boodschappen.. lekker naar de stad... shoppen.. noem het maar op en we deden het samen. We hadden het altijd zeer gezellig met elkaar. Ze was niet alleen mijn moeder, maar ook mijn vriendin!
Nu is daar weinig meer van over. Mijn moeder herkent me totaal niet meer. Contact maken met haar is moeilijk, reageert weinig tot niet. Mam heeft de foetushouding, ogen gesloten en is zeer in zichzelf gekeerd.
Maar ik ben ervan overtuigd dat mijn moeder gelukkig is in haar eigen wereld. Ik heb daar vrede mee..
Maar waarom die Little Boeddha?
Mijn moeder gaf mij jaren geleden twee van zulke Boeddha's aan mij, omdat ze me geluk wilde wensen voor de toekomst. Ze wist dat ik die Boeddha's erg leuk vond, voornamelijk omdat ik eigenlijk ook als bijnaam 'Boeddha' heb (vanwege mijn omvang en bulderende lach) en omdat ze erbij zei dat wanneer ik naar die Boeddha kijk, ik dan ook aan haar zal denken.
Ik heb ze enigzins lachend aangenomen en zei dat ze niet zo raar moest doen.
Maar nu... jaren later dringen deze woorden me continu door het hoofd. Het is inderdaad zo! Wanneer ik naar die 'Little Boeddha' kijk, moet ik aan haar denken. Aan het moment waarop ze ze mij gaf en ook aan de tijd toen mijn moeder nog niet aan het dementeren was. Het herinnert me aan een fijne jeugd, ondanks dat het niet allemaal rozegeur en maneschijn was.
Door één van de de twee Little Boeddha's overal mee naartoe te nemen, heb ik toch nog een beetje het gevoel dat mijn moeder bij mij is. Ookal woon ik 230 kilometer bij mijn moeder vandaan, ze is toch heel dicht bij mij...
Marianna Kroon-van der Zee
