(Foto: Hand van mama en van mezelf)
Behoedzaam neem ik mama's hand en leg die in de mijne
die zachte hand met doorzichtige huid en fijne blauwe lijnen...
Ze kijkt me eventjes aan, maar ze ziet me niet
ik vraag me af.. heeft ze pijn of verdriet?
Ik vraag het haar.. ze kijkt me aan
ik denk niet dat ze me ziet staan...
Ze kijkt wat wazig voor zich uit
en streelt mijn hand, mijn arm zonder geluid...
Ze brabbelt wat en lacht een keer
doch even later is die afwezige blik er weer...
Stilletjes vraag ik mij af of ze me nog herkent,
ik denk het niet.. mam is dement...
Ik houd zielsveel van dat lieve mens
en hoop dat ze nu gelukkig is, 't is mijn grootste wens...
